온라인문의

Gotowanie na parze uchodzi za najzdrowszą metodę obróbki warzyw, ale mało kto zastanawia się, co dokładnie zostaje w środku, a co ucieka. Woda jest nośnikiem smaku i składników odżywczych. Im więcej warzywo ma kontaktu z wodą, tym więcej cennych substancji przechodzi do płynu. Para wodna to woda w stanie gazowym – nie ma z nią bezpośredniego kontaktu, więc straty są mniejsze. Ale to nie znaczy, że nic nie ucieka.

Oznaki zużycia są łatwe do wychwycenia. Olej o ciemnym, brunatnym kolorze, mętny, z osadem na dnie oraz zapach przypominający starą smażalnię to sygnał, że trzeba go wylać. Jeśli po wrzuceniu produktu tłuszcz burzy się gwałtownie i pienią się na nim drobne bąble, też nie jest już przydatny. Tłuszcz, który dymi przy normalnej temperaturze smażenia, rozgrzał się za mocno i rozpadł — nie nadaje się do dalszego użycia.

Po smażeniu tłuszcz odcedź i wystudź, a następnie zużyj jednorazowo. Jeśli chcesz zachować jego resztki, przechowuj je w chłodzie nie dłużej niż kilka dni i nigdy nie mieszaj z nowym tłuszczem. Pamiętaj, że zapach jełczenia jest sygnałem, że tłuszcz nadaje się już tylko do wyrzucenia. Świeży tłuszcz ma neutralny zapach i jasny kolor – to najprostszy wskaźnik, że można na nim jeszcze gotować.

Najważniejsze to nie odkładać naczyń do zlewu po jedzeniu. Jeśli mieszkanie w blokułaśnie skończyłeś jeść, od razu umyj talerz i sztućce. Nawet jeśli zmywarka jest pełna, opłucz naczynia i ułóż je obok — nie zostawiaj ich w zlewie, gdzie sięgają remont łazienki krok po kroku nie kolejne osoby i gdzie zaczynają zbierać się resztki. Garnki i patelnie myj, gdy jeszcze są ciepłe, ale nie gorące. Ciepłe tłuszcze łatwiej się rozpuszczają, więc wystarczy niewielka ilość płynu. Uważaj tylko na nagłe zmiany temperatury — niektóre powłoki mogą pękać, jeśli polejesz je zimną wodą.

Jak gotować, żeby jajko nie było ani za miękkie, ani za twar

Ostatecznie: para wodna chroni więcej witamin i minerałów niż gotowanie w wodzie, ale nie zatrzymuje wszystkiego. Aby zmaksymalizować korzyści, gotuj krótko, w dużych kawałkach, pod przykryciem i nie przechowuj ugotowanych warzyw zbyt długo. Jeśli zależy ci na konkretnych witaminach, np. C, If you have any issues about where by and how to use więcej szczegółów, you can get in touch with us at our web-site. dodaj je do potrawy tuż przed podaniem – nie gotuj ich wcale. W przeciwnym razie nawet najlepsza metoda nie zagwarantuje pełnego zachowania składników.

Papier i forma: warstwy, które zmieniają przepływ ciepła Papier do pieczenia działa jak izolator. Cienki, biały papier przepuszcza ciepło bez większych przeszkód. Papier silikonowany, grubszy i błyszczący, odbija część promieniowania i opóźnia rumienienie spodu. Mata silikonowa lub arkusz wielokrotnego użytku izolują jeszcze mocniej — spód wychodzi blady, choć wierzch jest gotowy. Wtedy nie zwiększaj temperatury, bo przypalisz górę; wydłuż czas o kilka minut i sprawdzaj patyczkiem.

Praktyczna zasada: olej roślinny o neutralnym smaku można wykorzystać od dwóch do czterech razy, zależnie od tego, co smażysz. Panierka i produkty mocno przyprawione zużywają tłuszcz szybciej niż na przykład frytki. Tłuszcz zwierzęcy, taki jak smalec, wytrzymuje zwykle dłużej, ale i on traci właściwości po kilku smażeniach. Nigdy nie mieszaj świeżego tłuszczu z zużytym, bo przyspiesza to psucie całej partii.

Co zostaje, a co ucieka – konkretnie Witamina C i witaminy z grupy B są rozpuszczalne w wodzie i wrażliwe na temperaturę. Podczas gotowania w wodzie nawet połowa tych witamin przechodzi do wywaru. Na parze straty są mniejsze, bo warzywo nie jest zanurzone, ale i tak część ucieka z parą, która ulatnia się z garnka. Minerały, takie jak urządzić małą kuchnię potas, magnez czy wapń, są trwalsze – nie niszczy ich temperatura, ale mogą wypłukać się do wody, jeśli warzywo jest w niej gotowane. Barwniki: antocyjany (czerwone) i chlorofil (zielone) są wrażliwe na długie działanie wysokiej temperatury. Krótkie gotowanie na parze pomaga je zachować.

Smażenie głębokie i płytkie różni się nie tylko ilością tłuszczu, ale też tempem jego zużycia. W głębokim tłuszczu zanurzasz produkt w całości, więc olej pracuje pod pełnym obciążeniem. W płytkim tłuszcz przykrywa jedynie dolną część produktu, a ten trzeba obracać. To wpływa na to, jak szybko tłuszcz się zużywa i ile razy można go użyć.

Ustawienie w piekarniku robi różnicę, o której się zapomina. Dolna półka oznacza więcej ciepła od dołu, zwłaszcza w piekarnikach z grzałką dolną. Środkowa półka to punkt wyjścia dla większości wypieków. Jeśli spód się przypala, a góra jest blada, przełóż blachę piętro wyżej i włącz termoobieg tylko wtedy, gdy piekarnik naprawdę go ma. Termoobieg skraca czas i wysusza spód — przy ciastach drożdżowych lepiej go wyłączyć.

Forma to kolejna zmienna. Forma jasna, metalowa, bez powłoki piecze najprzewidywalniej. Forma szklana nagrzewa się wolno, ale trzyma ciepło długo — spód może się dopiec po wyjęciu z piekarnika, więc wyjmuj wypiek od razu. Forma ceramiczna i silikonowa izolują najbardziej; w nich spód niemal nigdy nie będzie mocno zrumieniony, chyba że pieczesz dłużej w niższej temperaturze. Forma ciemna, z powłoką, to najczęstsza przyczyna spodu spalonego przy surowym środku.